PSLAB LOGO

Οι καλύτεροι indie τίτλοι της γενιάς

Μια ωδή στους ανεξάρτητους ήρωες!
Indie Games

Έχοντας ανοίξει το άλμπουμ με τις αναμνήσεις του Playstation 4, φτάνουμε στη σελίδα που φιλοξενεί τους καλύτερους indie τίτλους της γενιάς! Μια σελίδα με τόσες πολλές κυκλοφορίες και τόσα διαμάντια κρυμμένα μέσα στο χάος. Ένα χάος το οποίο καλόυμαι σήμερα να περιορίσω στις πέντε αγαπημένες μου στιγμές στα πλαίσια της γενιάς που κλείνει σύντομα.

Όταν οι developers είναι ελεύθεροι να δημιουργήσουν με βάση το όραμά τους και όχι τη ζήτηση της αγοράς, τότε μπορεί να γεννηθούν αριστουργήματα.

5. Cuphead

Cuphead

Ένας τίτλος ο οποίος άργησε μεν να έρθει στο Playstation 4, έκανε δε αμέσως αισθητή την παρουσία του. Προσωπικά, ήταν ίσως ο μόνος τίτλος που μου έλειπε από την πλουσιότατη βιβλιοθήκη του Playstation 4. Τι κάνει όμως το Cuphead τόσο ιδιαίτερο? Πριν μπούμε καν στα του gameplay, η εικόνα μιλάει από μόνη της. Η αισθητική που επέλεξε η MDHR για το παιχνίδι είναι βασισμένη σε κινούμενα σχέδια της δεκαετίας του ’30. Το αποτέλεσμα είναι όσο ξεχωριστό και όμορφο ακούγεται! Από την άλλη, το gameplay του Cuphead είναι πάρα πολύ απαιτητικό, αλλά ποτέ άδικο και πάντα διασκεδαστικό. Από run and gun πίστες σε αξέχαστα boss fights, που σε κάνουν να θες να προσπαθείς ξανά και ξανά. Το γεγονός οτι μπορεί να παιχτεί σε άψογο couch co – op του δίνει επιπλέον πόντους στην εποχή του online multiplayer.

4. Undertale

Το Undertale πρόκειται για έναν τίτλο-φαινόμενο για την Indie σκηνή. Μια ματιά στις αντιδράσεις των fans του, στην ανακοίνωση της προσθήκης του Sans στο Super Smash Bros Ultimate τα λέει όλα. To Undertale δημιουργήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από ένα και μόνο άτομο. Ο Toby Fox έχει συνθέσει μέχρι και την τρομερή μουσική που συνοδεύει το game!Βαδίζοντας στα χνάρια κλασικών RPG όπως το Earthbound, το Undertale προσφέρει το δικό του twist στο είδος. Ο παίχτης έχει την επιλογή να προσεγγίσει κάθε μάχη με διαφορετικό τρόπο. Κάθε μέρος του παιχνιδιού προσφέρει ευρηματικά mechanics και εξαιρετικό χιούμορ που το κάνουν να ξεχωρίζει. Ένα επίτευγμα – άθλο στην εποχή της υπερπροσφοράς.

3. A Plague Tale: Innocence

A Plague Tale: Innocence

Ένας τίτλος που με μια ματιά (και περισσότερες ενδεχομένως) δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από AAA κυκλοφορίες της γενιάς. Πανέμορφο οπτικά και με έναν εξαιρετικό και σταθερό χειρισμό, το A Plague Tale: Innocence είναι η ιστορία της Amicia και του μικρού αδερφού της, Hugo. Τα δυο αδέρφια καλούνται να επιβιώσουν μόνα τους σε έναν βίαιο, μεσαιωνικό κόσμο, μετά από μια επιδρομή στο σπίτι τους που άφησε όσους αγαπάνε, νεκρούς. Ανέφερα πως όλα αυτά συμβαίνουν στην εποχή της μαύρης πανώλης? Πέρα από βάρβαρους πολεμιστές και διεφθαρμένους κληρικούς, ο Hugo και η Amicia έχουν να αντιμετωπίσουν και ορδές ανθρωποφάγων αρουραίων. Την επόμενη φορά που η μέρα σου πηγαίνει στραβά, σκέψου οτι θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Μέσα από ευρηματικά puzzle και stealth sections, το A Plague Tale: Innocence, προσφέρει μια ζεστή ιστορία αδερφικής αγάπης και θριάμβου.

2. Celeste

Celeste

Μπορεί άραγε ένα πολύχρωμο indie platformer με 8-bit αισθητική να θίξει ένα θέμα όπως αυτό της ψυχικής υγείας? Η απάντηση ήρθε το 2018 από το studio Matt Makes Games και είναι ναι. 100% ναι. Η πρωταγωνίστρια Madeline, αποφασίζει να σκαρφαλώσει το μυστηριώδες βουνό Celeste σε μια προσπάθεια να νικήσει τους εσωτερικούς της δαίμονες. Δε γνωρίζει για ποιον λόγο πρέπει να κατακτήσει την κορυφή του βουνού, αλλά ξέρει πως δεν πρέπει να τα παρατήσει. Γενικώς το 2018 ήταν η χρονιά της αναρρίχησης απ’όσο φαίνεται.

To gameplay του Celeste θα ικανοποιήσει κάθε είδους platforming fan. Από τον πιο casual, μέχρι τον πιο απαιτητικό. Τo main story του είναι δύσκολο μεν, βατό δε. Αν όμως κάποιος θέλει να φτάσει στο 100% της ολοκλήρωσης, θα χρειαστεί να βάλει τα ‘big boy shoes‘ του. Οι πίστες του παίζονται σε ‘σφηνάκια’ gameplay όπου το retry μετά από κάθε θάνατο είναι μισό δευτερόλεπτο μακριά. Γεγονός που καθιστά την εμπειρία του παιχνιδιού μια ‘εθιστική’ πρόκληση που δεν κουράζει ποτέ.

1. Hollow Knight

Hollow Knight

Κατά τη γνώμη του γράφοντος, το αδιαμφισβήτητο νούμερο 1 indie game της όγδοης γενιάς gaming. Προφανώς δεν έχω παίξει όλα όσα κυκλοφόρησαν, αλλά από όσα βίωσα το συγκεκριμένο στέκεται ψηλά, σε μια κατηγορία μόνο του. Η Team Cherry πραγματικά ξεπέρασε τον εαυτό της με το Hollow Knight. Αυτή η αναλογία ποσότητας και ποιότητας περιεχομένου θα ήταν αδιανόητη ακόμη και για AAA κυκλοφορίες. Πόσο μάλλον για ένα indie studio. Κι όμως, το Hollow Knight προσφέρει ένα τεράστιο και απίστευτα συνδεδεμένο κόσμο που λειτουργεί με τους νόμους κλασικών Metroidvania τίτλων. Ξεχωριστές περιοχές με διαφορετικά mechanics, εχθρούς, περιβάλλοντα, μουσικές και αμέτρητα μυστικά καθιστούν την εξερεύνηση του Hallownest μια πραγματική περιπέτεια.

Το Hollow Knight παίρνει έμπνευση από το έργο της ‘μαμάς’ From Software. Αυτό φαίνεται στο soulslike mechanic με τον οποίον συγκεντρώνεις, χάνεις και ανακτάς χρήματα. Φαίνεται ακόμη από τα απαιτητικά πλην εξαιρετικά boss fights αλλά και τον κρυπτικό τρόπο αφήγησης της ιστορίας. Η Team Cherry όμως δεν αντιγράφει κανέναν και πολλές φορές ξεπερνά και τον δάσκαλο. Εν αναμονεί λοιπόν, του sequel ‘Hollow Knight: Silksong‘!

Honorable Mentions:

Oxenfree / Dead Cells / Furi / Shovel Knight / The Vanishing of Ethan Carter

Υ.Γ.: Θέλω να κλείσω το άρθρο με μια σκέψη μου γύρω από την πραγματικότητα της gaming βιομηχανίας εν έτει 2020. Η σκέψη αυτή πρόεκυψε κατά τη συγγραφή του κειμένου, αναλογιζόμενος τις διαφορετικές τακτικές που ακολουθεί το κάθε studio. Από την μία έχουμε ένα μικρό indie studio που προσφέρει ένα original αριστούργημα με άπειρο περιεχόμενο συν 4 Δ Ω Ρ Ε Α Ν DLC σε τιμή μικρότερη του ενός τρίτου μιας AAA κυκλοφορίας.

Από την άλλη έχουμε εταιρείες και studio-κολοσσούς που με την ταμπέλα ενός AAA budget προσφέρουν copy-paste εμπειρίες. Games με επαναλαμβανόμενες αποστολές και αχανείς πλην άδειες εκτάσεις για χάριν ‘ενός τεράστιου χάρτη με άπειρες ώρες gameplay’. Περιεχόμενο που προϋπάρχει της κυκλοφορίας κόβεται σε κομμάτια με σκοπό να πουληθεί ως DLC για έξτρα κέρδος. Σε παιχνίδια που κοστίζουν ήδη 70 ευρώ! Μήπως τελικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας? Η άποψή μου είναι πως όχι. Ο καθένας έχει τη δυνατότητα να ψηφίσει με το πορτοφόλι του.

Facebook
Twitter
error: Naughty! No copying!!