PSLAB LOGO

Single Player Games: Μια ωδή στην ηλεκτρονική “μοναξιά”

Τα παρακάτω αποτυπώνουν καθαρά προσωπικές απόψεις

Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά κοινωνικό άτομο. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην επαγγελματική μου καριέρα, στις καθημερινές μου συναναστροφές, στην ζωή μου μεγαλώνοντας. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα έκανα κάτι με τα φιλαράκια. Σπορ, κυνηγητά στις αλάνες, ποτάκια έξω, υπήρχαν ημέρες που το σπίτι δεν με έβλεπε πέρα από μερικές ώρες. Ο οργανισμός μου ζητούσε και ζητάει αυτή την ολοκλήρωση, αυτή την επικοινωνία. Μέχρι που έμπαινα σπίτι και πατούσα το power on στην κονσόλα μου (ή έκανα boot το pc μου).

Είναι περίεργη η ανάγκη του single player παιχνιδιού. Θα το περιέγραφα σαν ένα είδος μυστικιστικής ανάγκης, ιεροτελεστίας. Σαν η οθόνη να είναι ένα είδος πύλης, και απαιτεί την απομόνωση από τον κόσμο για να ξεκλειδώσεις τα μυστικά της…..Να σε απορροφήσει και να βρεθείς σε τόπους εξωτικούς, σε μέρη στα οποία δεν θα έπρεπε να βρίσκεσαι, και όμως….Είσαι εκεί. Δεν επιθύμησα ποτέ παρέα στα ταξίδια μου αυτά. Η παρέα ήταν έξω, είχαμε περάσει καταπληκτικά όλη μέρα, θα περνούσαμε καταπληκτικά και την επόμενη. Τώρα ήμουν αλλού….

Υπάρχει κάτι μαγικό που κάνει τα single player παιχνίδια τόσο δημοφιλή. Ίσως είναι η μαγεία των NPCs, των ηλεκτρονικών ηρώων που έχουν να σου πουν τις δικές τους ιστορίες. Χωρίς να κρύβεται από πίσω τους ο Νίκος, ο Γιάννης, ο Γιώργος. Ίσως είναι η ανάγκη της αυτοσυγκέντρωσης και της ικανοποίησης που σε γεμίζει όταν βρίσκεις την λύση σε ένα απαιτητικό σημείο, το ξεπερνάς, μόνος σου. Ίσως είναι η επιθυμία να ζήσεις τα συναισθήματα σε υπερθετικό βαθμό, να τα αφήσεις να σε πλημμυρίσουν. Άπειρες φορές μια ψηφιακή ιστορία γέμισε τα μάτια μου με δάκρυα, με θυμό, με χαρά. Έχω μείνει να κοιτάω μια μαύρη οθόνη σοκαρισμένος όταν έχω “ζήσει” κάτι που με άγγιξε, άγγιξε την ψυχή μου. Έχω μείνει ξάγρυπνος παίζοντας στο μυαλό μου ξανά και ξανά ιστορίες και γεγονότα. Ψηφιακά, ναι. Ήμουν όμως εκεί, τα έζησα κι εγώ, είχα ταξιδέψει στον “ψεύτικο” αυτό κόσμο.

Και την επόμενη μέρα θα συζητούσαμε αυτές τις εμπειρίες. Με τους φίλους, ναι. Και θα διαπιστώναμε πως καθένα μας τον άγγιξαν διαφορετικά. Εντελώς προσωπικές, personalized οι εμπειρίες. Ανταλλαγή απόψεων, insight σε πράγματα που ίσως σου είχαν διαφύγει. Οι περισσότεροι ξέρετε για τι μιλάω, το να συζητάς με άλλους για ένα single player game είναι κάτι που μπορεί να διαρκέσει ώρες, μέρες. Θα φέρει αρκετές φορές ένταση, φόρτισμένα συναισθήματα. Γιατί? Γιατί ο καθένας πιθανότατα το έχει ζήσει διαφορετικά!

Δεν είναι αντικοινωνικοί όσοι προτιμούν τέτοια παιχνίδια. Δεν θα τα παρατήσουν σε μια γωνιά, θα τα πουλήσουν, θα τα πετάξουν. Αντίθετα θα ξαναζήσουν την εμπειρία κάποια στιγμή, με ένα βάρος ίσως στην καρδιά γιατί ξέρουν πως δεν θα είναι όπως την πρώτη φορά. Θα κοιτάζουν το κουτάκι στο ράφι τους και θα θυμούνται πότε ακριβώς ήταν εκείνη η πρώτη φορά που έβαλαν το δισκάκι στην κονσόλα τους.

Δεν θα πεθάνουν ποτέ τα single player παιχνίδια. Όσο υπάρχουν συναισθήματα, οι gamers θα αναζητούν τις συγκινήσεις. Εγώ πάντως πάντα θα τις αναζητώ.

ΠΗΓΗ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

Facebook
Twitter
error: Naughty! No copying!!